Umowa faktoringu

Umowa Faktoringu

Umowa faktoringu według polskiego prawa jest umową nienazwaną a jej przepisy oparte są na kodeksie spółek handlowych oraz kodeksie cywilnym. W takiej umowie występują dwie strony określane jako faktor i faktorant.

Faktor jest to instytucja finansowa, która dokonuje finansowania dla faktoranta. Faktorant natomiast, to przedsiębiorca, który zawnioskował o finansowanie.

W umowie faktoringu występuje również strona trzecia, jaką jest kontrahent, czyli przedsiębiorstwo, któremu faktorant wystawił fakturę. Należy przy tym pamiętać, że kontrahent występuje w umowie, ale nie jest stroną umowy.

Zawarcie umowy faktoringu

Umowa faktoringu zwykle jest bezproblemowa, ponieważ w większości przypadków Instytucja finansowa (faktor) nie sprawdza zdolności kredytowej przedsiębiorcy oraz nie wymaga dodatkowych zabezpieczeń. Chyba, że wystąpi sytuacja, gdzie w ocenie firmy finansującej faktury, jest wysokie ryzyko transakcji. Wtedy na przykład przedsiębiorca może być poproszony o wystawienie weksla in blanco. W większości przypadków jednak do zawarcia umowy faktoringu są faktury, czyli ich cesja wierzytelności.

Atutem dla firm, może okazać się wygodna forma zawierania umowy faktoringu, ponieważ zwykle podpisuje się ją na czas nieokreślony, dzięki czemu nie ma potrzeby jej odnawiania i opiera się głównie na przyznanych limitach. To oznacza, że przedsiębiorca może zgłosić firmie finansującej jego faktury, kilku kontrahentów. Instytucja finansowa natomiast określa limity finansowania na każdego z nich oraz terminy ich obowiązywania i wykupy wierzytelności odbywają się do określonych limitów. Należy pamiętać, że przedsiębiorca ma możliwość zawnioskować o modyfikację limitów w każdej chwili.

Każda ze stron ma prawo rozwiązać umowę faktoringu. Zwykle odbywa się to z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia. Ponadto faktor ma możliwość rozwiązać ją ze skutkiem natychmiastowym pod warunkiem, że ma ku temu przesłanki, np. niewykonanie obowiązków wynikających z umowy faktoringu przez faktoranta.